Grawitacja dla wszystkich jest ta sama, ale tylko niektórzy potrafią oderwać się od ziemi. Każdy dzień jest dobry, żeby polecieć za swoimi marzeniami.

Sam też miał nadzieję na wielką, a przynajmniej średnią miłość, ale ta nie chciała się pojawić albo nie potrafił jej odróżnić od zwykłego pożądania, na które one, sprytniejsze od niego, nie dawały się nabrać. Latem 1981 był jak granat z wyciągniętą zawleczką. Zostało mu jeszcze 1099 dni do wyjazdu.

W jego bloku telefon mieli tylko Wesołowscy. Życzliwi sąsiedzi mówili, że ktoś z tej rodziny pracuje w telekomunikacji. Mniej przyjaźni twierdzili, że w Służbie Bezpieczeństwa, a wrogowie, że w obu tych instytucjach. Do Wesołowskich chodziło się zadzwonić tylko gdy ktoś umierał, rodził się albo uległ poważnemu wypadkowi.

komentarz:

Marian był rozluźniony i spokojny. Nikt na nikogo nie krzyczał i wszyscy uśmiechali się do siebie bez powodu. Jeszcze nie do końca wybudzony z farmakologicznej śpiączki, już zaczął tęsknić za nową ojczyzną, która zaczęła znikać i mieszać się ze starą, gdzie niebo było szare, a ryby śmierdziały.